คอยมานานเหลือเกินขอรับเพื่อนๆ การเป็นดีเจของเราจะดำเนินต่อไปหรือว่าหยุดอยู่ตรงนี้ก้อม่ายรุ
เคยเกริ่นไว้แล้วบ้างในหัวข้อก่อนหน้านี้ว่าตอนนี้พักเรื่องจัดรายการวิทยุไปพักนึง แต่ก็มีที่ส่งใบสมัครที่อื่นด้วย ไอ้เราก็ส่งไป สวัสดี เอ้า งง (น๊าน นาน) ก็รอตั้งนาน ผลก็ไม่ออกสักกะที เฮ้อ สืบทราบ ข่าวบอกมาว่า ตอนนี้ทางนู้นเค้าก็ยุ่งๆ กำลังย้ายที่ทำการบริษัทใหม่ไม่มีเวลาคัดนักจัดรายการ (แล้วแม่งเปิดรับสมัครทำไมก็ไม่รุ้ เหมือนกัน)
เมื่อตอนเย็นไปเยี่ยมพี่โบที่สถานีวิทยุมา เค้าก็บอกถ้าทุกอย่างเข้าที่ เค้าคัดกันเสร็จ จะโทรมาบอก เอาวะ เรามีคนช่วยดันคนนึงละ ก็คงพอจะมีหวังกะเค้ามั่ง
แตไม่รู้ว่าจะต้องรอ ถึงเมื่อไหร่เนอะ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่เคยฟังเราจะยังรอเราอยู่หรือเปล่า ยังไงก็หวังว่าคงมีคนรอเราอยู่แหละครับ
ถ้าหากว่ามีความคืยหน้ายังไงจะเอามาบอกทางหน้าเว็บละกันนะครับ
ไม่ได้มีความหมายตรงตัวนะครับ แต่ว่านี่คืออีกชื่อนึงของผลไม้ที่ทุกคนรู้จักกันดี ไม่ต้องบอกก็คงจะพอรู้กันนะครับ ไม่อยากพูดชื่อมัน ไม่เป็นมงคลเอาซะเลย ไอ้เรายังอยากให้มันสมหวังอย่างชื่อใหม่มันอยู่
ครั้งนี้ก็เป็นภาค 3 แล้วถ้าใครที่ติดตามอ่าน ทั้ง 2 ภาคมาแล้วก็คงจะรู้ว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง แต่ว่าใครไม่ทราบก็คลิ๊กอ่านย้อนหลังได้นะครับ
ครั้งนี้มันเป็นเรื่องที่ทำให้เรา เศร้า เฮ้อ... วันนึงเราก็ไปกินข้าวที่แคนทีน เจอเค้าด้วยนะ แต่ว่านั่งอยู่กับพี่ๆ ชาย 1 หญิง 1 ไอ้เราก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ว่าสักพักเราก็แอบมองอยู่เค้าก็รู้หันมายิ้มให้เราด้วย แต่ว่าความรู้สึกของเรามันเริ่มเปลี่ยนไป เค้าทำไมสนิทกันจัง รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เอาล่ะ เริ่มคิดไปต่างๆนาๆ แต่ว่าวันนั้นเราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย
อีกวัน เค้าเลิกงานพอดี ไอ้เราก็รอเวลาเค้าเลิก แต่ว่าช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร เค้าเลิกช้าตลอดเลย วันนั้นเราก็รอเค้าอยู่ เดินไป เดินมา ทันใดที่เราเดินผ่านแคนทีน เราก็เห็นเค้านั่งกับคนๆนั้นแล้วก็พี่ๆที่เค้าทำงานด้วย ไอ้เราก็ชักมั่นใจขึ้นมาแล้วสิ ว่าเค้าต้องคบกันอยู่แน่ๆ ทำไงได้ ต้องทำใจ เราก็ทำใจแข็ง แต่ว่าจริงๆแล้วนึกเสียดายอยู่ในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดตอนนี้ก็คือ พยายามเจอเค้าให้ได้มากที่สุด แต่อย่างที่บอก เค้าเลิกงานสายทุกวันเลย โอกาสเจอก็น้อย เมื่อวานก็เพิ่งเจอ แต่ว่าก็ไม่ได้ทักอะไร
แต่ยังไงเราก็ไม่ยอมแพ้หรอก จะพยายามต่อไป
ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่ไม่สามารถเล่าได้ที่นี่ ไม่ใช่เพราะว่าเป็นความลับหรืออะไร แต่ว่าขี้เกียจนั่นเอง
จบ.
สุขสันต์วันเกิดตัวเองครับ
16 พฤศจิกายน 2549
เศร้า ไม่เห็นมีใครจำวันเกิดเราได้เยย อื้อ
555 มีนงนุชหลงมาคนนึง มาเขียนอวยพรใน Guestbook ไว้ อืม แทงคิ้ว (เจ็บว่ะ)
ถึงไม่มีใครจำได้อย่างน้อยพ่อ แม่กรูก็จำได้ล่ะว่ะ ได้ N70 มาใช้ฟรีๆเครื่องนึง
อะไรจะใจดีขนาดน๊านนนนนน พ่อ แม่ ใครวะน่ารักชิป
ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครจำได้ หรือว่าจำได้ แล้วก็ไม่ได้โทรมาหา ยังไงก็ขอให้พรทุกข้อกลับไปหาทุกๆคนด้วยละกันนะครับ
แต่ถ้าใครแช่งกรู ทำให้กรูเจ็บให้มันได้รับกลับไปเป็น พันเท่า สาธุ อิอิ รุนแรง
เอามาลงอีกทีนึงละกันครับ แต่ว่าข้อความที่ลงอาจจะไม่เหมือนเดิม ก็อย่างที่บอกที่เขียนไว้ดันหายหมดซะงั้น
ช่วงลอยกระทงความ เหงา ก็เข้ามาเยือนเพราะว่าไม่มีใครไปลอยกระทงด้วยนั่นเอง แล้วความเหงามันก็เกิดขึ้น แต่ว่าสิ่งที่เข้ามาแทนความเหงานั่นก็คือการที่เราได้เจอใครคนนึงที่ น่าร๊าก น่ารักมากๆ เจอกันมา 4 วันแล้วมั้ง แค่ 4 วันเองง่ะ แต่ว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้ ซึ่งการเจอกันครั้งนี้ก็ทำให้เกิดสิ่งหนึ่งตามมา นั่นก็คือ อาการ แอบ (ชอบ) นั่นเอง ตอนเจอกันครั้งแรกเราก็เจอกันในสถานที่นึง ในโรงแรมที่เราฝึกงานอยู่นี่แหละ เป็นสถานที่ไม่มีที่นั่ง ได้แต่ยืน โก้งโค้งหรือว่าไม่งั้นก็นั่งกับพื้นเท่านั้น (คิดเอาเองละกัน แต่ว่าอย่าคิดลึกนะ)เราก็ไม่สามารถบอกเพื่อนๆว่าสถานที่ที่เราเจอกันนั้นคือที่ไหน เดี๋ยวรู้หมดว่าเรา ... เราก็เด็กฝึกงาน เค้าก็เด็กฝึกงาน น่ารักทั้งคู่ 55 เรารู้และว่าเค้าเลิกงานเวลาไหน เราก็จะมาให้ตรงเวลาตลอดเลยช่วงเวลาเลิกงานของเค้า เป็นช่วงพักเบรคของเราพอดี วันนี้ก็อีกวันนึงที่เราก็เบรคเช้านิดๆ เราก็ไปทานข้าวในแคนทีนพอกินเสร็จ ยังไม่ถึงเวลาเค้าเลิกงานอ่ะ เราก็นั่งรอตรงพื้นของสถานที่นั้นแหละ จนเวลาที่เค้าใกล้เลิก กรูก็เดินออกมาดูข้างนอกซะหน่อย ว่ามาหรือยัง โอ๊วพระเจ้าจอร์จมันยอดมาก เค้าเดินผ่านประตูเข้ามาพอดี แล้วสายตาเค้าก็สอดส่องเหมือนว่าก็กำลังหาเราอยู่เหมือนกัน (ขอเข้าข้างตัวเองนิดๆนะ) จากนั้นเราก็สวนกะเค้าออกประตูไป จะได้ไม่ดูเหมือนว่าเรากำลังรอเค้าอยู่ แล้วเราก็รีบหันกลับเข้ามา แล้วเราก็มานั่งข้างๆเค้า เอ้า เดาซิ อะไรจะเกิดขึ้น ไม่มีอะไรเลย 55 เราก็คุยกันว่าพี่ที่ Outlet แอบชอบเค้าอยู่ แล้วขอให้เรามาบอก แล้วพี่ที่บอกนี่ก็เดินเข้าประตูมาพอดี ก็เลยชี้ให้ดู แล้วเราก็บอกเค้าว่านี่แหละคนที่แอบชอบเธออยู่ แต่ว่าอย่าคบเลย (55 ต้องรีบตัดตอน) คุยกันไปเรื่อยๆ ก็ถึงเวลาที่เค้าต้องกลับ เราก็ต้องไปทำงานต่อ เราออกจะสถานที่นั้นก่อน แล้วเราก็ยืนดูบอร์ดบริเวณโถงทางเดิน เราก็แอบมองจากกระจกที่บอร์ดว่าเมื่อไหร่เค้าจะมา มาแล้วครับ หุหุ ก่อนกลับมาจิ้มเอวเราด้วย นั่นแน่ เค้าจะมีใจให้เราหรือเปล่าวะเนี่ย?
