เอามาลงอีกทีนึงละกันครับ แต่ว่าข้อความที่ลงอาจจะไม่เหมือนเดิม ก็อย่างที่บอกที่เขียนไว้ดันหายหมดซะงั้น
ช่วงลอยกระทงความ เหงา ก็เข้ามาเยือนเพราะว่าไม่มีใครไปลอยกระทงด้วยนั่นเอง แล้วความเหงามันก็เกิดขึ้น แต่ว่าสิ่งที่เข้ามาแทนความเหงานั่นก็คือการที่เราได้เจอใครคนนึงที่ น่าร๊าก น่ารักมากๆ เจอกันมา 4 วันแล้วมั้ง แค่ 4 วันเองง่ะ แต่ว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้ ซึ่งการเจอกันครั้งนี้ก็ทำให้เกิดสิ่งหนึ่งตามมา นั่นก็คือ อาการ แอบ (ชอบ) นั่นเอง ตอนเจอกันครั้งแรกเราก็เจอกันในสถานที่นึง ในโรงแรมที่เราฝึกงานอยู่นี่แหละ เป็นสถานที่ไม่มีที่นั่ง ได้แต่ยืน โก้งโค้งหรือว่าไม่งั้นก็นั่งกับพื้นเท่านั้น (คิดเอาเองละกัน แต่ว่าอย่าคิดลึกนะ)เราก็ไม่สามารถบอกเพื่อนๆว่าสถานที่ที่เราเจอกันนั้นคือที่ไหน เดี๋ยวรู้หมดว่าเรา ... เราก็เด็กฝึกงาน เค้าก็เด็กฝึกงาน น่ารักทั้งคู่ 55 เรารู้และว่าเค้าเลิกงานเวลาไหน เราก็จะมาให้ตรงเวลาตลอดเลยช่วงเวลาเลิกงานของเค้า เป็นช่วงพักเบรคของเราพอดี วันนี้ก็อีกวันนึงที่เราก็เบรคเช้านิดๆ เราก็ไปทานข้าวในแคนทีนพอกินเสร็จ ยังไม่ถึงเวลาเค้าเลิกงานอ่ะ เราก็นั่งรอตรงพื้นของสถานที่นั้นแหละ จนเวลาที่เค้าใกล้เลิก กรูก็เดินออกมาดูข้างนอกซะหน่อย ว่ามาหรือยัง โอ๊วพระเจ้าจอร์จมันยอดมาก เค้าเดินผ่านประตูเข้ามาพอดี แล้วสายตาเค้าก็สอดส่องเหมือนว่าก็กำลังหาเราอยู่เหมือนกัน (ขอเข้าข้างตัวเองนิดๆนะ) จากนั้นเราก็สวนกะเค้าออกประตูไป จะได้ไม่ดูเหมือนว่าเรากำลังรอเค้าอยู่ แล้วเราก็รีบหันกลับเข้ามา แล้วเราก็มานั่งข้างๆเค้า เอ้า เดาซิ อะไรจะเกิดขึ้น ไม่มีอะไรเลย 55 เราก็คุยกันว่าพี่ที่ Outlet แอบชอบเค้าอยู่ แล้วขอให้เรามาบอก แล้วพี่ที่บอกนี่ก็เดินเข้าประตูมาพอดี ก็เลยชี้ให้ดู แล้วเราก็บอกเค้าว่านี่แหละคนที่แอบชอบเธออยู่ แต่ว่าอย่าคบเลย (55 ต้องรีบตัดตอน) คุยกันไปเรื่อยๆ ก็ถึงเวลาที่เค้าต้องกลับ เราก็ต้องไปทำงานต่อ เราออกจะสถานที่นั้นก่อน แล้วเราก็ยืนดูบอร์ดบริเวณโถงทางเดิน เราก็แอบมองจากกระจกที่บอร์ดว่าเมื่อไหร่เค้าจะมา มาแล้วครับ หุหุ ก่อนกลับมาจิ้มเอวเราด้วย นั่นแน่ เค้าจะมีใจให้เราหรือเปล่าวะเนี่ย?
