HAPPY NEW YEAR 2007

ขอให้เพื่อนๆมีความสุขในปีหมูนะคับ

ฝึกงานเสร็จแล้ว แต่รายงานยังไม่เสร็จ หุหุ น่าสงสารตัวเอง แต่ช่วงนี้อาจมีความสุขหน่อย เพราะว่า..... ไม่อยากจะคุย กิ๊กใหม่น่ารักมากมาย วันก่อนไปกินข้าวด้วยกัน กินไป มองไป

..........อิ่ม..............

คอยมานานเหลือเกินขอรับเพื่อนๆ การเป็นดีเจของเราจะดำเนินต่อไปหรือว่าหยุดอยู่ตรงนี้ก้อม่ายรุ

เคยเกริ่นไว้แล้วบ้างในหัวข้อก่อนหน้านี้ว่าตอนนี้พักเรื่องจัดรายการวิทยุไปพักนึง แต่ก็มีที่ส่งใบสมัครที่อื่นด้วย ไอ้เราก็ส่งไป สวัสดี เอ้า งง (น๊าน นาน) ก็รอตั้งนาน ผลก็ไม่ออกสักกะที เฮ้อ สืบทราบ ข่าวบอกมาว่า ตอนนี้ทางนู้นเค้าก็ยุ่งๆ กำลังย้ายที่ทำการบริษัทใหม่ไม่มีเวลาคัดนักจัดรายการ (แล้วแม่งเปิดรับสมัครทำไมก็ไม่รุ้ เหมือนกัน)

เมื่อตอนเย็นไปเยี่ยมพี่โบที่สถานีวิทยุมา เค้าก็บอกถ้าทุกอย่างเข้าที่ เค้าคัดกันเสร็จ จะโทรมาบอก เอาวะ เรามีคนช่วยดันคนนึงละ ก็คงพอจะมีหวังกะเค้ามั่ง

แตไม่รู้ว่าจะต้องรอ ถึงเมื่อไหร่เนอะ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่เคยฟังเราจะยังรอเราอยู่หรือเปล่า ยังไงก็หวังว่าคงมีคนรอเราอยู่แหละครับ

ถ้าหากว่ามีความคืยหน้ายังไงจะเอามาบอกทางหน้าเว็บละกันนะครับ

ไม่ได้มีความหมายตรงตัวนะครับ แต่ว่านี่คืออีกชื่อนึงของผลไม้ที่ทุกคนรู้จักกันดี ไม่ต้องบอกก็คงจะพอรู้กันนะครับ ไม่อยากพูดชื่อมัน ไม่เป็นมงคลเอาซะเลย ไอ้เรายังอยากให้มันสมหวังอย่างชื่อใหม่มันอยู่

ครั้งนี้ก็เป็นภาค 3 แล้วถ้าใครที่ติดตามอ่าน ทั้ง 2 ภาคมาแล้วก็คงจะรู้ว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง แต่ว่าใครไม่ทราบก็คลิ๊กอ่านย้อนหลังได้นะครับ

ครั้งนี้มันเป็นเรื่องที่ทำให้เรา เศร้า เฮ้อ... วันนึงเราก็ไปกินข้าวที่แคนทีน เจอเค้าด้วยนะ แต่ว่านั่งอยู่กับพี่ๆ ชาย 1 หญิง 1 ไอ้เราก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ว่าสักพักเราก็แอบมองอยู่เค้าก็รู้หันมายิ้มให้เราด้วย แต่ว่าความรู้สึกของเรามันเริ่มเปลี่ยนไป เค้าทำไมสนิทกันจัง รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เอาล่ะ เริ่มคิดไปต่างๆนาๆ แต่ว่าวันนั้นเราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย

อีกวัน เค้าเลิกงานพอดี ไอ้เราก็รอเวลาเค้าเลิก แต่ว่าช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร เค้าเลิกช้าตลอดเลย วันนั้นเราก็รอเค้าอยู่ เดินไป เดินมา ทันใดที่เราเดินผ่านแคนทีน เราก็เห็นเค้านั่งกับคนๆนั้นแล้วก็พี่ๆที่เค้าทำงานด้วย ไอ้เราก็ชักมั่นใจขึ้นมาแล้วสิ ว่าเค้าต้องคบกันอยู่แน่ๆ ทำไงได้ ต้องทำใจ เราก็ทำใจแข็ง แต่ว่าจริงๆแล้วนึกเสียดายอยู่ในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดตอนนี้ก็คือ พยายามเจอเค้าให้ได้มากที่สุด แต่อย่างที่บอก เค้าเลิกงานสายทุกวันเลย โอกาสเจอก็น้อย เมื่อวานก็เพิ่งเจอ แต่ว่าก็ไม่ได้ทักอะไร

แต่ยังไงเราก็ไม่ยอมแพ้หรอก จะพยายามต่อไป

ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่ไม่สามารถเล่าได้ที่นี่ ไม่ใช่เพราะว่าเป็นความลับหรืออะไร แต่ว่าขี้เกียจนั่นเอง

จบ.